ترديد

وقتي دراين سوي آيينه لبهايم خاموشند
در آنسوي آيينه لبهايم بيدارند
و مي گويند
لحن تند قدم هايت
باهرم نفس هايت برابر نيست
من به تو هيچ ندارم شكي
اين آيينه است كه ازخودش مي بافد

(جعفري شهريور 89)

خسته ام

خسته ام
تكيه كردم بر سكوت
واي اگر پشت مرا خالي كند
هم من خواهم شكست
هم سكوت

(جعفري شهريور89)

اى ستاره هاى منظومه شمسى

دست به دست برسانيد پيغام مرا

وبه ارامى در گوش افتاب بخوانيد

كه دراين سوى زمين

شب يكه تازى ميكند

رد پاى صبح ناكت را

بى شرمانه شب ناك ميكند

وبه او بگوييد

كه در مدار رفتنت

تكه هايى از خود بياويزد

تا ببيند شب در نبودش 

 چشم بينا را

چگونه نابينا ميكند


( جعفرى مرداد ٨٩ )